ഒരു വിടവാങ്ങൽ സന്ദേശം

ജീവിതയാത്ര ഇനി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ വിലപ്പെട്ടതാണ്. ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ഓരോ രാവും പകലും എന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കണം. വിരിയുന്ന ഓരോ പൂവും തഴുകിയകലുന്ന ഓരോ കാറ്റും കൊണ്ട് ഉള്ള് നിറയ്ക്കണം. എനിക്ക് വഴി മാറിപ്പോകാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു. അതിന് മുൻപ് ഇവിടം വരെയുള്ളൊരീ യാത്ര സുഖകരമാക്കി തന്ന ചിലരോടൊരു വാക്ക്... നന്ദി..

1. പത്ത് മാസം ആ ഗർഭപാത്രത്തിൽ അഭയം തന്നതിന് നന്ദി പറഞ്ഞ് അപമാനിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, ഈ മകൾക്ക് ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരിയായതിന്, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ മുളപ്പിച്ചതിന്, പറയാതെയറിഞ്ഞ എന്റെ നൊമ്പരങ്ങൾക്ക്, അമ്മയെ പോലൊരു പെണ്ണാക്കിയെന്നെ വളർത്തിയതിന്, ഒരുപാട് സ്നേഹം തന്നതിന്..

2. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിച്ചതിനും, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കാണാൻ പാകത്തിനെന്റെ കണ്ണുകൾ തുറപ്പിച്ചതിന്, മൂല്യങ്ങളുടെ തിരി കൊളുത്തിയതിന്, അറിവ് പകർന്നതിന്, എന്റെ അച്ഛന്..

3. അദൃശ്യമായെന്നെ കാക്കുന്നൊരു നക്ഷത്രം പോലെ അകലെ നിന്ന് നോക്കുന്ന എന്റെ ഏട്ടന്, ഈ കുഞ്ഞു പെങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവായി കൂടെ നടന്നതിന്, കുറുമ്പുകളൊക്കെയും പൊറുത്തതിന്, ആ വാത്സല്യം എനിക്കായ് മാത്രം കരുതി വെച്ചതിന്..

4. അമ്മയോട് പോലും പറയാത്ത മനസ്സിലെ ആഴത്തിലെ രഹസ്യങ്ങൾ ചുരണ്ടിയെടുത്തതിന്, അവയ്ക്ക് ആരുമറിയാതെ പരിഹാരം കണ്ടതിന്, പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം തനിച്ചാകുമ്പോൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ കളിയാക്കിയതിന്,, പിന്നെ സ്നേഹപൂർവ്വമുള്ളൊരു തലോടലിലൂടെ എന്റെ പരിഭവം മറച്ചതിന്, എന്റെ ചേച്ചിക്ക്..

5. എന്റെയുള്ളിലും ഒരു അമ്മ മനസ്സ് തുടിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ആ വാത്സല്യമെന്നിലുണ്ടെന്നും അറിയിച്ച എന്റെ അനുജന്..

6. എന്നോട് മാത്രമായി വാശി കാണിക്കുകയും പിണങ്ങുകയും ഒടുവിൽ എന്റെയരികിൽ തന്നെ വന്ന് രാത്രി എല്ലാം മറന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞനുജത്തിക്ക്..

7. പഴങ്കഥകൾ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന, മനുഷ്യരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഒരേ പോലെ പരിചയപ്പെടുത്തി തന്ന എന്റെ മുത്തശ്ശിക്ക്..

8. തലമുറകളുടെ അന്തരമൊന്നുമൊരു പ്രശ്നമല്ലെന്ന് നടിച്ച് ഒരേ വീട്ടിൽ കഴിയുമ്പോഴും പലപ്പോഴും എടുത്ത് ചാടി ചെയ്യുമായിരുന്ന പലതും തീക്ഷ്ണമായൊരു നോട്ടം കൊണ്ട് കടിഞ്ഞാണിട്ടതിന്, എന്റെ മുത്തശ്ശന്..

9. മിഠായിപ്പൊതികളും ചോറ്റുപാത്രവും മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലെ കളിയും ചിരിയുമൊക്കെ പങ്കിട്ട എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരിക്ക്..

10. ആരോടും പറയാതെ, ആരെയുമറിയിക്കാതെ, അകലെ നിന്നും ഒരു നോക്ക് കൊണ്ട്, മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞ ചില വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ ഞാനല്ലാതാക്കിയതിന്, ഈ ഹൃദയമെന്നിൽ നിന്നും പിടിച്ചെടുത്തതിന്, വെവ്വേറെ വഴികളിൽ യാത്രയാകാനൊരുങ്ങുമ്പോഴും അവസാന നിമിഷം വരെ ശക്തി നൽകി കൊണ്ട് കൂടെ നിൽക്കുന്നതിന്, ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവനും കാണേണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് കാണിച്ചു തന്ന എന്റെ പ്രണയത്തിന്..

 
ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ ഈ സ്നേഹത്തിനിടയിൽ തന്നെ ജനിച്ചു വീഴണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമിനി ബാക്കി. എന്തെന്നാൽ നിങ്ങളിലോരോരുത്തരേയും സ്നേഹിച്ചെനിക്ക് കൊതി തീർന്നില്ലല്ലോ..

വിഷു ഗന്ധങ്ങൾ

ഇന്ന് രാവിലെ പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു.. അതിലൊരു പടം കണ്ടു - പതിനാലാം ചരമ വാർഷികം - ആദർശ് ലാൽ..

പതിനാല് വർഷമായെന്ന് വിചാരിക്കാൻ പോലും വയ്യ.. പക്ഷെ അന്ന് ഞാൻ എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്തൊരു സ്കൂൾ കുട്ടി മാത്രമായിരുന്നുവല്ലോ...

വർഷം 2000. വർഷാവസാന പരീക്ഷകൾ കഴിയുന്ന ആ ദിവസം. ഫറീന, സാമിയച്ചേച്ചി, എനിക്ക് പേരോർമ്മയില്ലാത്ത, ഞങ്ങൾ അട്ട എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടൻ, വേറെയും കുറേ കുട്ടികൾ.. പിന്നെ, ആ ഇരട്ടക്കുട്ടികളും.. ആകാശ് ലാൽ, ആദർശ് ലാൽ. ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കുട്ടികൾ പോയിരുന്നത് ഗിരീഷേട്ടന്റെ, ഞങ്ങളുടെ ഓട്ടോമാമന്റെ ഓട്ടോയിലായിരുന്നു..

അന്ന് പരസ്പരം ഗിൽറ്റ് വാരിയെറിഞ്ഞും സിപ്പപ്പും ചോക്ലേറ്റും വാങ്ങി കഴിച്ചും ഒക്കെ ഞങ്ങളാർമാദിച്ചു. രണ്ട് മാസം അവധി. ഇടയ്ക്ക് വിഷു. അങ്ങനെയങ്ങനെ ആഘോഷിക്കാൻ കാരണങ്ങളൊരുപാടുണ്ടായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും..

വേനലവധിക്ക് ഞാൻ അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയി. ഒന്നും ഓർമിച്ചില്ല.. ഫറീനയേയോ അട്ടച്ചേട്ടനെയോ, ആകാശിനെയോ ആദർശിനെയോ ഒന്നും.
ഒരു ദിവസം അമ്മ പത്രത്തിലെ ചരമ പേജ് കാണിച്ച് പറഞ്ഞു, "അത് നോക്കിക്കേ.."
അതിൽ കുഞ്ഞ് ആദർശിന്റെ ഫോട്ടോ..
എങ്ങനെയാ, എപ്പളാ... ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല...

വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും അതേ ഓട്ടോ, അതേ കുട്ടികൾ. ഒരാൾ മാത്രം കുറവ്..
ആദർശ്... അവനിപ്പോഴും എന്റെ ഓർമകളിൽ നിൽക്കുന്നുവെന്നത് തന്നെ ഒരത്ഭുതമായെനിക്ക് തോന്നുന്നു.

ഇന്ന് ആദർശിന്റെ ഓർമദിനമാണെന്ന അറിവ് മാത്രമല്ല മനസ്സിനെ നനയിച്ചത്. അന്ന് മരണത്തെ അധികം പരിചയമില്ലാത്തൊരു കൊച്ചു കുട്ടി മാത്രമായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ. എന്നാൽ ഇന്ന്, എല്ലാവരും വിഷുവിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തുമ്പോൾ, ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഒരു നീറ്റൽ മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്..

നാല് വർഷം മുൻപ് വരെ വിഷു എനിക്ക് ഗന്ധങ്ങളുടെ ഉത്സവമായിരുന്നു - കോടി വസ്ത്രങ്ങളുടെ, സദ്യയിലെ വിഭവങ്ങളുടെ, പായസത്തിന്റെ, പൊടിതട്ടിയെടുക്കുന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ, വെയിലത്ത് വെച്ച് ഒന്നുകൂടി ഉണക്കിയെടുത്ത പടക്കത്തിന്റെ, കണി വയ്ക്കുമ്പോൾ കൂടെ വയ്ക്കേണ്ട നെയ്യപ്പത്തിന്റെ, പറമ്പിൽ നിന്നും പറിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന ചക്കയുടെയും മാങ്ങയുടെയും, അങ്ങനെ എത്രയോ ഗന്ധങ്ങൾ...

എന്നാലിന്ന്, ഈ ഗന്ധങ്ങളെയെല്ലാം നിഷ്പ്രഭമാക്കി മറ്റൊരു ഗന്ധമാണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. മരണം നടന്നൊരു വീട്ടിലെ മടുപ്പിക്കുന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം, പറമ്പിന്റെ തെക്കു ഭാഗത്ത് കത്തിയെരിയുന്ന മൃതദേഹത്തിന്റെ ഗന്ധം..

അതെ. കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളായി ഈ ഒരു ഗന്ധമേ എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ. നാല് വർഷം മുൻപ് ഇതേ പോലൊരു ഏപ്രിൽ മാസ രാത്രിയിലായിരുന്നു കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ വെച്ച് അമ്മൂമ്മ അവസാന ശ്വാസം വലിച്ചത്.

സാഗിച്ചേച്ചിയുടെയും ഡിങ്കുച്ചേച്ചിയുടെയും എന്റെയും അമ്മൂമ്മ..
സ്നേഹച്ചേച്ചിയുടെയും സഞ്ചുവിന്റെയും മണിക്കുട്ടിയുടെയും ഉണ്ണിയുടെയും സച്ചുവിന്റെയും അച്ഛമ്മ.
കൃഷ്ണൻ മാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ.
ബാബു മാമന്റെയും സജീവമ്മാവന്റെയും സജിനി മൂത്തമ്മയുടെയും സുരേഷ്മാമന്റെയും എന്റെ അമ്മയുടെയും അമ്മ..
വിനീതമാമിയുടെയും രഞ്ജിനിമാമിയുടെയും സാരസാക്ഷൻ മൂത്തച്ഛന്റെയും ഷാജമാമിയുടെയും എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മായിയമ്മ..
പത്മിനിയമ്മൂമ്മയുടെയും ചന്ദ്രികയമ്മൂമ്മയുടെയും അശോകമ്മാവന്റെയും ലീലേടത്തി..
സങ്കീർത്തുവിന്റെയും സമൃദ്ധിമോളുടെയും വല്ല്യമ്മൂമ്മ..
നാട്ടുകാരുടെ ലീലേടത്തി.. ലീലാമ്മ..
പിന്നെ ആർക്കൊക്കെയോ മറ്റെന്തൊക്കെയോ..

എന്റെ ഓർമയിലെ അമ്മൂമ്മ സ്ഥിരമായി കുറുക്കനും അണ്ണാനും കൂടി വെള്ളരി നട്ട കഥ മാത്രം പറയാനറിയാവുന്ന വീട്ടിലെയും പറമ്പിലെയും ജോലികൾക്ക് മേൽനോട്ടം വഹിച്ചിരുന്ന ശക്തയായൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. ഓരോ അവധിക്കാലത്തും അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങളെ എത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എല്ലാവരെയും ഒന്നിച്ചു നിർത്താനുള്ള അമ്മൂമ്മയുടെ കഴിവ് തന്നെയായിരിക്കണം. അമ്മച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോളും മുത്തശ്ശി മരിച്ചപ്പോഴും ഒന്നും അധികം പതറാതിരുന്ന, കാൻസറിനു മുന്നിൽ പോലും ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നിന്ന അമ്മൂമ്മ ഒരിക്കൽ മാത്രമേ അശക്തയായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ - വിനീത മാമി മരിച്ചപ്പോൾ.. ബാബുമാമൻ തനിച്ചായപ്പോൾ.. ഒരുപക്ഷെ അന്നായിരിക്കണം അമ്മൂമ്മയുടെ മനഃശക്തി ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. മാമി മരിച്ച് ഒരു വർഷം പോലും അമ്മൂമ്മ തികച്ച് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..

കീമോതെറാപ്പിയും മറ്റുമായി കോഴിക്കോട്ടെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും മറ്റും ആ മനസ്സ് തളർന്നു വരുന്നത് ഞാൻ കാണുകയായിരുന്നു, അറിയുകയായിരുന്നു..

ഒരു രാത്രി മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്ന് മാമന്റെ ഫോൺ വന്ന് അച്ഛനവിടേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ സമൃദ്ധിമോളെയും നോക്കിയിരുന്ന് ഡിങ്കുച്ചേച്ചിയുടെ അരികിലിരുന്നപ്പോളും മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ ആ രാത്രി തന്നെ ആംബുലൻസിനു പിന്നിൽ ഒരു കാറിൽ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് പായുമ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ നിന്നും മിടിക്കേണ്ട ഹൃദയം മുന്നിലൂടെ ചീറിപ്പായുന്ന ആ ആംബുലസിനകത്തായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കെന്തേ തോന്നിയത്?

വർഷങ്ങൾ നാല് കഴിഞ്ഞു. കാലം മനസ്സിന്റെ വേദനകൾക്ക് മുറിവ് പുരട്ടുമ്പോളും ചിലപ്പോൾ ചില ഓർമകൾ, കഴിഞ്ഞു പോയ സുന്ദര നിമിഷങ്ങൾ, ചില ചിത്രങ്ങൾ വീണ്ടും ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയൊരു മുറിവ് പതുക്കെ വീണ്ടും ചുരണ്ടിയെടുക്കാറുണ്ട്, കണ്ണുകളിൽ ഒരല്പം നനവും മനസ്സിലൊരിത്തിരി നീറ്റലും സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട്...

നിശബ്ദമായ കാലടികൾ

കഴിഞ്ഞ ഒൻപത് വർഷമായി 
എന്റെ വഴികളിലെനിക്കൊപ്പം 
സംഗീതമായി,
ചിരികളായി,
കഥകളായി,
ചിലപ്പോഴെങ്കിലുമെന്റെ നൊമ്പരച്ചിന്തുകളായി
കേട്ടിരുന്ന ആ പാദസരക്കിലുക്കം
ഞാനഴിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്.
എന്റെ ചലനങ്ങളിനി നിശബ്ദം..
ആത്മാവുപേക്ഷിച്ച ശരീരം പോലെ 
മൃതമെന്ന് പേരിടാവുന്ന 
തികച്ചും നിശബ്ദമായ ഒന്ന്..

വായന

"വായിച്ചാലും വളരും
വായിച്ചില്ലേലും വളരും.

വായിച്ചാൽ വിളയും

വായിച്ചില്ലേൽ വളയും."

മലയാളികളുടെ പ്രിയ കവി കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷിന്റേതാണീ വരികൾ. ലിപികളും അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും ഉണ്ടായ കാലം മുതൽ വായന മനുഷ്യ ജീവിതത്തിലെ ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഒന്നാണ്. ഭാഷ പിറക്കും മുൻപ് ആംഗ്യഭാഷയിലൂടെയും പിന്നീട് ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും പരസ്പരം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഭാഷയുടെ, ലിപികളുടെ സഹായത്താൽ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി കുറഞ്ഞ ഇടത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള സൗകര്യമുണ്ടായി. വാമൊഴിയിലൂടെ മാത്രം പകർന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പുതിയ തലങ്ങളിലേയ്ക്ക് മനുഷ്യനെ കൊണ്ടെത്തിക്കാനും ലിപികൾ ഒരു വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ഉപനിഷദുകളും മറ്റും കൊണ്ട് സമ്പുഷ്ടമായ നാടാണ് നമ്മുടേത്. ഇതിലുപരി, വാമൊഴിയായും അല്ലാതെയും തലമുറകളായി കൈമാറി വരുന്ന നാടൻ കഥകളും ഗുണപാഠ കഥകളും വേറെയുമുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം തലമുറകളിൽ നിന്നും തലമുറകളിലേയ്ക്ക് കൈമാറാൻ ഒരു എളുപ്പവഴി കൂടിയായി അവ കുറിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്. വായനയിലൂടെ വിദ്യാഭ്യാസവും അതിലൂടെ ഒരു നാടിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ ഉയർച്ചയും ഉണ്ടായതിന് കാലം പലപ്പോഴും സാക്ഷിയാണ്.

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ വായന താളിയോലകളിലും മറ്റുമായിരുന്നെങ്കിൽ കടലാസിന്റെയും അച്ചടിവിദ്യയുടെയും കടന്നുവരവോടെ പിന്നീടത് പത്രങ്ങളിലൂടെയും മാസികകളിലൂടെയും മറ്റു പുസ്തകങ്ങളിലൂടെയും വളർന്നു. ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പുരോഗതി വായനയെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. പുസ്തകങ്ങളും പത്രത്താളുകളും മാസികകളും ഇന്ന് പേപ്പറിൽ അല്ലാതെ ടൈപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ട് അഡോബ് റീഡർ പോലുള്ള ഫോർമാറ്റുകളിൽ സൂക്ഷിക്കുവാനുള്ള സൗകര്യം ഇന്നുണ്ട്. അത് പോലെ ഓൺലൈൻ മാഗസിനുകൾ, പത്രങ്ങളുടെ വെബ് പോർട്ടലുകൾ എന്നിവയും ഇപ്പോൾ സജീവമാണ്.

നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടായിട്ടുള്ള പല സാമൂഹികമായ മുന്നേറ്റത്തിനും കാരണം പലരുടെയും എഴുത്തും അതിനനുസരിച്ച് സാമൂഹികമായ ഇടപെടലുകളുണ്ടായതുമാണ്. വി.ടി.ഭട്ടത്തിരിപ്പാടിന്റെ കഥകളും മറ്റും ഒരു കാലത്ത് കേരള സമൂഹത്തിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കിയവയാണ്. വായിച്ച് വളരുകയും സമൂഹത്തിലെ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുകയും ചെയ്ത ശ്രീനാരായണ ഗുരു, അയ്യങ്കാളി, ഡോ. ബി. ആർ. അംബേദ്കർ എന്നിവരുടെ വചനങ്ങളും തലമുറകളായി കടന്നു വന്നത് വായനയിലൂടെയാണ്.

ഇടക്കാലത്ത് വായന നേരിട്ടിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നു ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ കടന്നുകയറ്റം. കണ്മുന്നിൽ കാണാവുന്ന തരത്തിൽ ദൃശ്യങ്ങൾ കടന്നു വന്നതും വായനയേക്കാൾ സമയലാഭമുണ്ടാക്കുന്നു അവ എന്നതും ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നേറ്റത്തിന് കാരണമായി. എങ്കിലും വായനയെ പോലെ നമ്മുടെ ഭാവനയെ ഉണർത്താനും ചിന്താശക്തി കൂട്ടാനും ഉള്ള ശേഷി ദൃശ്യങ്ങൾക്കില്ല എന്നത് വായനയെ എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കുന്നു. പ്രശസ്തമായ പല കഥകളും ദൃശ്യവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവയ്ക്ക് സംഭവിച്ചത് ഇതിനുദാഹരണമാണ്. നമ്മുടെ ഭാവനയെ ഉണർത്താതെ യാന്ത്രികമായി മാത്രം കാണാവുന്ന തരത്തിലേയ്ക്ക് ദൃശ്യങ്ങൾ നമ്മെ ചുരുക്കിയെടുക്കുന്നു. മാത്രവുല്ല കണ്ടറിയാൻ പറ്റാത്ത പലതും അനുഭവിച്ചറിയാൻ അവസരമുണ്ടാക്കുന്നുവെന്നതും വായനയുടെ മാത്രം പ്രത്യേകതയാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് പറയുന്നത് ശരീരത്തിന് അധ്വാനമെന്താണോ അത് പോലെയാണ് മനസ്സിന് വായനയും എന്ന്.

ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും പ്രായത്തിനനുസരിച്ചുള്ള വായന അവരുടെ വായനാശീലത്തെ വളർത്തിയെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. കൊച്ചു കുട്ടികൾക്കായ് മുതൽ മുതിർന്നവർക്കായുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വരെ വെവ്വേറെ സുലഭമായ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ അതത് പ്രായത്തിനും അഭിരുചിക്കുമനുസരിച്ചുള്ള പുസ്തകങ്ങളും മറ്റും വായിക്കുവാൻ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എങ്കിലും മറ്റ് പല കലാമേഖലകളിലും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലും സംഭവിച്ച മൂല്ല്യച്ചുതി എഴുത്തിലും വല്ലാതെ പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ വികാസമാണ് വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രപിതാവ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വായനയുടെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമല്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വായിക്കുക എന്നത് വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്. കുട്ടികൾക്കായുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ മുതിർന്നവർ അത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.രക്ഷിതാക്കൾ, അധ്യാപകർ, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകർ എന്നിവർക്കൊക്കെയും ഇതിൽ ഒരു വലിയ പങ്ക് തന്നെയുണ്ട്.

നമ്മുടെ മുൻ തലമുറകളിലെ കുട്ടികളെ പോലെ മുത്തശ്ശിക്കഥകളിൽ നിന്നും മറ്റും പ്രചോദനമുൾക്കൊണ്ട് വായനയിലേക്ക് ചുവട് വയ്ക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഇന്നത്തെ അണുകുടുംബവ്യവസ്ഥിതിയിൽ വളരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ലഭ്യമല്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വായനാശീലത്തിലേക്ക് കടക്കുവാനുള്ള പ്രചോദനവും പ്രോത്സാഹനവും മറ്റു രീതികളിൽ അവരിലേക്കെത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രൈമറി വിദ്യാഭ്യാസ സമയത്ത് തന്നെ വായനയിലേക്കുള്ള വാതിലുകൾ കുട്ടികൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് തുറന്നിടാൻ രക്ഷിതാക്കളും അധ്യാപകരും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.  വായിച്ചു വളരുക എന്നതാവട്ടെ നമ്മുടെ മുദ്രാവാക്യം.